Ilang araw na lang Pasko na naman at limang taon na rin naman ng huli akong magpasko sa Pilipinas. Ilang taon pa kaya ang bibilangin ko bago muling makapagdaos ng Pasko kasama ang pamilya? Sana sa susunod na taon matuloy na ang aking pag-uwi, walang hahadlang, walang kokontra at walang aberya.

Salu-salo sa darating na Pasko. Nakatutuwang isipin, napakasarap sa pakiramdam na kapiling ang mga mahal sa buhay, sila na dahilan kung bakit ako at ang mga kapwa ko OFW ay nakikipagsapalaran sa iba’t-ibang panig ng mundo.

Mapalad sila na nabiyayan ng maagang aginaldo, sila na nakauwi at nakapiling ang pamilya. Bawat isa naman sa atin ay may kanya-kanyang dahilan kung bakit hindi makauwi at kung bakit patuloy na nagsusumikap. Kanya-kanyang adhikain ngunit may iisang hangarin at pangarap tuwing sasapit ang buwan ng Disyembre, na muling masilayan ang iniwang pamilya sa bayang kinagisnan.

Si Joe Marie Ballon, tubong Iloilo, 38 taong gulang at kasalukuyang namamasukan bilang isang X-ray technician sa bansang Saudi, tulad ko’y limang taon na ring hindi nakauwi sa kanyang lugar. Ilang beses na ring nagnais umuwi ngunit mas piniling manatili ng ilang taon pa upang maipagamot ang amang may karamdaman. Bagamat siya’y nasa hustong gulang na’y hindi pa rin nag-asawa upang itaguyod ang kinabukasan ng mga kapatid at upang matugunan ang pangangailangan ng mga magulang lalo pa’t sila’y may katandaan na rin naman.

May mga kababayan tayong nakikipagsapalaran sa dayuhang bansa kahit na walang sapat na dokumento at papeles. Bitbit ang lakas ng luob upang harapin ang anumang balakid basta maiangat lamang ang estado ng iniwang mag-iina o pamilya. Si Joey Doble, natiis na hindi masilayan ang anak sa luob ng labing-isang taon. Isang taon gulang pa lamang ang anak ng siya’y magtungo sa bansang Italya. May patutunguhan din naman ang kanyang sakripisyo. Kinakaya niyang magkarauon ng iba’t-ibang hanapbuhay at pagkakakitan, tulad na lamang bilang isang cleaner at baby sitter. Sa kanyang pagbabalik, higit pa sa mamahaling singsing na kanyang handog sa misis ang katumbas na masilayan at makapiling ang asawa’t mga anak. Hindi na lamang anak ng iba ang kanyang aarugain, sa kanyang pagbabalik mga anak ay anong higpit ng yakap ang kanyang makakamit.

Sa luob ng siyam na taong bilang babysitter at caregiver sa bansang Italya ay nagampanan ni Leonie Villanueva na maitaguyod ang talong anak na babae. Simula ng pumanaw ang haligi ng tahanan labing-pitong taon na ang nakalipas ay nagawa pa rin niyang maging isang mabuting ina. Hindi man masukat kung ilang gabing nalulumbay at kung gaano na karami ang luhang pumatak mula sa pangungulila, sa kanyang pag-uwi’y higit pa rito ang saya at galak na muling makasama at mahagkan ang kanyang tatlong dalaga.

Si Kuya Joe Marie, si Mang Joey at Aling Leonie, mga dakilang OFW na walang ibang hinangad kung hindi mapabuti ang mga mahal sa buhay. Kapalit ng sakripisyo, pangungulila at pagkawalay ng ilang taon sa pamilya’y muling matatanaw ang bansang Pilipinas. May pagtitipon na magaganap, salu-salo sa hapag. Puno ng tawanan at luhang nag-uumapaw sa saya.

Sino pa kaya ang mabibiyayaan ng ganitong aginaldo ngayong darating na Pasko? Saang bayan kaya muling magkakaruon ng walang humpay na ligaya at saya? Hiling ko ngayong Pasko’y ikaw naman Kabayan ang magtamasa nito.

Ipagdiwang natin ang Pasko. Malayo man sa piling ng pamilya, halika na’t mag-inuman tayo!

PHOTO CREDITS: Google and Carbon Digital, Inc.